VAN EEN ALUMNUS

Is het toeval dat Beatrix’ Drum & Bugle Corps opeens haar trainingsweekend in Roggel hield i.p.v. in Brunssum? Brunssum was voor Roggel de plek waar Beatrix’ haar trainingsweekenden hield. Slapen was eigenlijk hetzelfde, in een zaal zoals in Roggel, maar daar houden de vergelijkingen wel op. De douches waren ook prima geregeld al had je daar enige individuen die tijdens het douchen, in hokjes, af en toe een bak met koud water over je heen gooiden. Een prachtig gegil als resultaat.

Repeteren deed de club daar ook gewoon zoals overal, alleen de muzikale repetitie vond soms plaats op een zeer ongebruikelijke plaats. Op die plek klaagde niemand over geluidsoverlast. Natuurlijk was dat zonder medeweten van het bestuur, maar achteraf was het best grappig toen er werd gevraagd: “En? Zei de buurt nog wat? Nee!”, was het antwoord, “iedereen lag daar rustig op zijn en haar rug.”

Of het repeteren met portofoons en er opeens iemand van de staff een grote boodschap moest doen. Maar ja, dan moet je dat ding wel uitzetten. Helaas werd dat vergeten en de rest van de staff kon live meemaken hoe goed hij kracht kon zetten vanuit zijn middenrif. Hilarisch.

Zoals jullie zien ontwijk ik een beetje het begin van mijn stukje. De acht van Brunssum. Waarom? Omdat ik daar één van was. Het was niet zo heftig als het klinkt, maar niet echt netjes van ons clubje.

In Brunssum moesten we namelijk eten in een restaurant midden in het dorp. Daar gingen we lopend naar toe. Trouwens, in dat restaurant heb ik ook eens in doodsangst gezeten. Ik had namelijk een bord eten van mijn buurman, ik noem geen namen, verstopt. Die werd echter woest en de buurman aan mijn andere kant zei meteen tegen me: “Niet zeggen dat jij het gedaan hebt, want als je aan zijn eten komt dan slaat hij je op je gezicht.” Daar zat ik, met een vol bord op mijn schoot onder de tafel terwijl hij woest rondkeek en riep: “Wie heeft mijn eten gepakt?” Gelukkig kon ik het snel weer neerzetten toen hij even niet keek en met een uitgestreken gezicht mijn eten verder opeten. Maar angstig was het wel even.

Ok, tijdens het lopen van het restaurant was het een ´sport´ om tegen de lantarenpalen te schoppen zodat ze uitgingen. Ik liep met de toenmalige DM voorop te kletsen en achter onze rug was het gieren en brullen. Totdat er opeens politie voor mijn neus stond met honden. “Meekomen jullie!” Acht personen moesten mee. Toen er werd gevraagd wie heeft de leiding, wezen er zeven mensen naar mij. Nog bedankt daarvoor :). Omdat niemand de schuld op zich wilde nemen werden de jongsten flink bang gemaakt. Daarvan zit nu al eentje bij Beatrix Brass, dus kan je nagaan hoelang het al weer geleden is. Gelukkig werd de dader verstandig en toen hij vertelde dat hij het was mochten we allemaal weer naar de slaapzaal. Natuurlijk onder begeleiding van de politie, dus er volgde een flinke donderpreek.

Niet echt een mooie gebeurtenis, maar achteraf met een goed gevolg, want sindsdien is het trainingsweekend in Roggel. En dat is toch wel een top locatie welke in de loop van de tijd is uitgebouwd tot een geweldig complex.

Verhalen als deze, en natuurlijk nog veel meer leuke, minder leuke, ontroerende en spectaculaire verhalen kunnen we op de reunie van 10 juli 2010 ophalen. Geef je op, kom naar de reünie. Stuur een mail naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. en vermeld in het onderwerp Reünie: “uw naam”. Dat is alles.

Henk