VAN EEN ALUMNUS

Elke muziekvereniging die hetzelfde spelletje speelt als Jong Beatrix en als grote zus Beatrix´ doet eraan: een trainingsweekend. Maar bij Jong Beatrix is alles anders. Het heet geen trainingsweekend maar gewoon kamp, alsof je met de scouting of met school weg bent.

Wat maakt het dan zo bijzonder? Is het de eerste nacht niet slapen? Is het de dropping? Is het de eerste dag  trainen van 09:00 tot 21:00 uur? Zijn het de spelletjes tussendoor? Is het de spokentocht? Is het het kampvuur? Is het de Bonte Avond? Het Paaseieren zoeken dan? Nee, dit is het allemaal niet.

Het is namelijk alles  bij elkaar! Het  altijd wisselende  weer, de staff, de leden, de meegaande ouders, de omgeving, de muziek,  de weer draaiende vlaggen en de steeds duidelijker wordende vermoeidheid, naarmate het eerste Paasdag wordt.

Mijn eerste JB kamp was ergens ver weg, ik geloof 1976. We gingen met de club naar Beukbergen in Huis ter Heide. Helemaal op de fiets, zo ging dat vroeger. Natuurlijk was het showlopen in die jaren iets geheel anders. Het waren blokjes en lijntjes lopen. Gelukkig was er alle tijd om met je vrienden te spelen en “echt  op kamp te zijn”. De duidelijke scheiding tussen de jongens en meisjes slaapvleugel, en de daarbij horende strijd om toch te proberen aan de andere kant te komen. Soms lukte dat. En dan dacht je echt dat helemaal niemand je gezien had! Wat was je trots!  Maar helaas, er was altijd wel een oplettende “wacht” die je uit de verkeerde kamer haalde. (rechts Rob op snare bij Jong Beatrix)   

In 1981 ben ik naar Beatrix´ gegaan, maar wel als stafflid bij Jong Beatrix gebleven. De kampen werden anders, althans, dat dacht ik. Maar voor de mensen die meegaan op kamp, buiten de leden om, is er nog een tweede kamp: de uren als de (meeste) kinderen op bed liggen. Dan ontwaken de medewerkers. Vraag de oud Jong Beatrix medewerkers naar wat is blijven hangen van Beukbergen en je krijgt zeer waarschijnlijk te horen: Bar, ronde tafel, lamp, kaarten en Lorre.                                      

De bar was een mooie plek, waar geen leden mochten en konden komen. Bij de bar stond een grote ronde tafel, met wat ik me herinner, een rood ouderwets “oma tafelkleed”. Midden boven die tafel hing een hanglamp, niet al te hoog boven de tafel. En vaak, zeg maar, heel vaak, zaten we daar te kaarten. Onder het genot van een sapje. We kaarten met zijn vieren, maar de hele staff, aangevuld met bestuur en ouders zaten rond de “stamtafel”. Ellen van den Brink, Edwin de Graauw, Max ten Brinke, Cilia Andries, Marijke de Lange, Lilian van der Straten, Erik Vlijm, Jan Hennipman, Peter van Doorn en ga zo maar door. Wie heeft er niet  aan die ronde tafel gezeten? En als er dan iets geks gebeurde, wat dan ook, dan kreeg de lamp een rotslinger. Moest je aan de overkant van de tafel mooi bukken, anders liep je de volgende dag met een afdruk in je voorhoofd! (links Rob tijdens de tour van 1988 vlak voor de Finals show in Kansas City)

Dan is daar ook nog Lorre. Lorre was een papegaai, op een stokkie, van stof en kunststof. Maar onze Lorre was een bijzondere Lorre. Deze lustte namelijk alle soorten drank. Van Cola naar Bier, en van Jenever via Whisky naar rode wijn. Lorre heeft het lang volgehouden, maar uiteindelijk toch verloren.

Afgelopen Pasen was ook Jong Beatrix weer op kamp, net zoals grote zus Beatrix´. En het is nog steeds hetzelfde feestje. Maar nu met iets andere mensen, andere  soort show, andere muziek, andere kinderen. Ook dit kamp hebben we weer een fantastische prestatie neergezet. Met veel jonge leden, een behoorlijk groep oude percussion spelers Ik heb veel ouders weer zien staan kijken, naar hun kinderen die in Jong Beatrix lopen, waar ik ooit zelf mee gelopen heb bij Jong Beatrix. En trots dat ze zijn!

Ik zou nog een Typisch Jong Beatrix “ding” bijna vergeten. Banjo “Ome” Frans. Zolang als ik bij de vereniging betrokken ben, loopt Frans rond met de Banjo. Een half uur lang “Van Voor, Naar Achter, Van Links, Naar Rechts” is wel het hoogtepunt van Frans bij Jong Beatrix. Klassiekers op de Bonte Avond zoals Julia, de Nederlandse Amerikaan, de Berenjacht en het Roverslied  komen elk  jaar in een behoorlijk luide Karaoke versie voorbij. En echt iedereen zingt mee.

Een paar jaar geleden is Frans zelfs op Tour geweest, en heeft een “concert” gegeven bij de feestavond op het trainingsweekend van Beatrix´, in Roggel.  Ik heb hem nog nooit zenuwachtig gezien, maar die avond was ie op van de zenuwen.  Dan komt de Jong Beatrix Banjo ineens bij Beatrix´ spelen, en blijkt, dat we inderdaad één vereniging zijn, waarbij de wortels diep, heel diep liggen!!!

Rob de Bruin

p.s. Al gaat die Banjo nu  weer voor een jaar in het vet, ik hoop hem nog  jaren te kunnen horen!!!