Na bijna 9 jaar lang te hebben gespeeld bij Jong Beatrix, drie seizoenen Beatrix’ waar ook één Amerika Tour in zat, had ik het licht gezien, ik was er eventjes klaar mee. Ik ging een jaar Drumcorps-sabbatical houden.
Een sabbatical of sabbatical year is een periode (doorgaans een jaar) waarin mensen vrij nemen (of zelfs betaald vrij krijgen) van hun gewone baan om eens een poos om zich heen te kijken en iets te doen dat ze leuk vinden, bijvoorbeeld een boek schrijven of een berg beklimmen.
Voor mij werd dat een jaar lang keihard studeren en genieten van de vrije woensdagavonden en zaterdagen. Eens een keer op zaterdagavond heerlijk kunnen stappen, geen optredens meer, eventjes een beetje rust aan mijn hoofd en niet helemaal kapot meer zijn van een zware training. Dat moet toch hemels zijn? Ja… dat leek het ook echt toen ik het besluit nam.
Een van de eerste weken na de DCE finals in 2008 kwamen de spijtgevoelens alweer naar boven. Op het finalsfeest kregen alle stoppende leden een officiële oorkonde. Met tranen in mijn ogen keek ik terug naar de tour DVD en wist ik het stiekem al. Is het wel mijn tijd om al te stoppen? De week erna heb ik me snel opgegeven om staflid te worden bij het percussion van Jong Beatrix. Had toch het gevoel nog verbonden te willen zijn bij deze geweldige club. Maarja, meteen weer een stuk minder vrije tijd. Was nu mijn zaterdagochtend en dinsdagavond weer kwijt aan les geven.
Maar wat heb ik daar een ontzettend leuke tijd gehad zeg! Het les geven aan zo’n leuke groep kinderen is geweldig en om met zijn alleen een leuk product neer te zetten was zwaar maar ontzettend gaaf! Ben nog steeds trots op die groep. Naarmate het jaar verder ging begon het toch weer te kriebelen. Ik ben nog best jong, ik kan nog heel lang lopen en je gaat ook al die gave optredens en wedstrijden weer missen. Je mist de mensen en je vrienden. Je mist drumcorps. Nou, daar zit je dan weer, bijna elke zaterdagmiddag na een training van Jong Beatrix te kijken hoe Beatrix’ aan het trainen is, terwijl jij er niet bij loopt... Na een training sprak ik een lid en die vroeg zich af waarom ik eigenlijk gestopt was. Ja, waarom was ik ook alweer gestopt? Voor school toch? Ik ging het, zo dacht ik zelf, misschien wel heel erg zwaar krijgen. Dat was niet het geval, school ging goed en ik had zelfs met Jong Beatrix erbij nog steeds ontzettend veel vrije tijd.
Finals 2009. Ik zit op de tribune met een camera in je hand. Beatrix’ loopt het veld op. Ik had echt het gevoel dat ik daar thuis hoorde. Ik hoor hier niet te zitten. En op het moment dat de closer op zijn hoogtepunt was zat ik weer met tranen in mijn ogen en wist ik het zeker. Ik ga weer lopen.
Dat sabbatical jaar is niet zo geworden als ik dacht dat het zou zijn. Ik heb het vreselijk gemist en ben blij dat ik weer met open armen ben onthaald op deze geweldig mooie club. En ja.. mijn plekje in het percussion was er niet meer. En ik heb iets gedaan wat eigenlijk een taboe is binnen het percussion. Ik heb de transfer gemaakt van Ajax naar Feyenoord. Ik ben overgestapt van het percussion naar de brass. Ik speel nu bariton en heb het weer geweldig naar mijn zin. Ik ben weer thuis. Thuis bij Beatrix’.
Door: Jeffrey
Ook ik ken het gevoel van dat sabbatical-year. En ook ik ben gelukkig weer 'thuis'! We zijn weer met volle moed bezig en later we er wederom een TOB-jaar van maken! 
) 
) . Maar, geen seconde spijt gehad, en dat jaartje.... dat werden er toch weer vier. Loop zolang het kan.... kijken kun je de rest van je leven nog!| < Vorige | Volgende > |
|---|
