De één houdt er van en de ander helemaal niet, maar wie naar de USA gaat moet er sowieso aan geloven. 10 uur opgepropt zitten in een Boeing 747 met altijd een aantal jengelende kinderen aan boord, eten wat ik mijn huisdieren nog niet durf voor te schotelen en, lucky me, ik tref altijd iemand voor me die de gehele rit zijn stoel helemaal naar achteren wil hebben. Heerlijk de gedachte aan die turbulentie.
De ellende begint overigens al op Schiphol, want waarom vertellen ze je niet van te voren, tijdens het online inchecken ofzo, welke GATE je moet hebben. Alsof die planning nog niet is gemaakt, het is heus geen loterij op het laatste moment waar dat vliegtuig aankomt lijkt me. Ook kan ik ellenlange verhalen schrijven over de Security Check. Heel veilig hoor allemaal maar het houdt allemaal zo ontzettend op, en het is elke keer anders. Dan weer schoenen uit, dan weer door een poort, fouilleren of toch doorlopen? Vooral die privacy hokjes waar je rustig alles weer kunt aandoen, zijn erg prettig. Dat moet toch beter kunnen.
Denk je dat je het ergste hebt gehad, dan kan het in het vliegtuig allemaal nog erger. Elke keer weer die veiligheids instructies, en ze doen dat kunstje ook met zoveel interesse. Een beetje afleiding kan geen kwaad op zo’n moment, maar natuurlijk niet met je telefoon, laptop of MP3 spelen want stel je voor dat je daarmee het instrumentarium van de piloten in de war schopt. En dan zijn we nog maar aan het taxiën. Oké, dit is wat overdreven gezeur voor de bladvulling, maar ik irriteer me er wel aan (niet meer dan dat).
Maar de douane in de USA is toch wel de grootste poppenkast op aarde. Als je na alle ellende eindelijk op je bestemming bent aangekomen, dan kunnen ze daar mooi nog even roet in het eten gooien hoor. Heb je eerst via internet beantwoord of je geen bondgenoot was van een in de tweede wereldoorlog niet geallieerde troepenmacht (jeetje, is die grijze baard al zo lang?). Mag je dat daarna via hetzelfde formulier op papier nog eens opnieuw invullen en laten afstempelen. Verder foto’s van links en rechts en van voor en al je vingerafdrukken afnemen. Ik ga maar niet klagen over de lange rijen die dat oplevert.
Jeetje, dit kan nog eens een lange blog worden zeg, ik heb het nog niet eens over de sekte gehad die Businessclass heet. Alsof ik geen geld betaald heb voor mijn stoel. Of de mensen die denken dat wanneer je aan het eind zo snel mogelijk je spullen uit de bakken trekt, ook de deur eerder open gaat. Of de tafeltjes die met mijn lange benen nooit hoog genoeg zijn. Of de verontschuldigingen van de piloot voor de harde landing (ja, ECHT!!). Op een gegeven moment gaat alles me gewoon tegenstaan.
Jahaa, je moet er wat voor over hebben. Om aan de andere kant van de plas te komen. Over 2 jaar weer met 200 Beatrixers in 1 vliegtuig naar DCI. Ben je erbij?
Door: Steven
| < Vorige | Volgende > |
|---|
- Beatrix
